बापाचं मन

बापाचं मन

घरामधला कर्ता बाप,

जेव्हा येतो बाहेरून |

पाळलेली मांजर सुद्धा,

आनंदाने जाते शहारून |

म्याव म्याव करत बिचारी,

फिरते साऱ्या घराला |

पण ते प्रेम कळत नाही,

पोटच्या त्या पोराला |

मालकाला बघून कुत्रा,

झेपावून घेतो ओढ |

साखळी दाटे मानेला,

कमी होत नाही वेड |

शेपटीचा गोंडा घोळून,

घुटमळते ते दाराला |

पण ती ओढ कळत नाही,

पोटच्या त्या पोराला |

दूर बघून मालकाला,

हंबरते गोठ्यात गाय |

वळवळ करते जागीच,

तान्ह्या वासराची माय |

वासराच्या आधी चाटे,

ती मालकाच्या ऊराला |

पण ती माया कळत नाही,

पोटच्या त्या पोराला |

बांधा वरचा बैल सुद्धा,

हाक ऐकुन परत वळतो |

रागाची हाक असुनही,

गप गुमान रानात पाळतो |

आपुलकीचा राग सुद्धा,

कळतो मुक्या ढोराला |

पण तो राग कळत नाही,

पोटच्या त्या पोराला |

जीव लावला जनावराला,

लेकरावानी वागत आली |

पोटची लेकर मात्र कशी,

परक्यावानी जगत आली |

बाप लेकाचा सुर कधीच,

जुळला नाही सुराला |

जीव लावनं कळल नाही,

पोटच्या त्या पोराला |

बाप असतो जरा जरा,

नारळाच्या फळा वानी,

बाहेरून कठोर भासे,

आतमध्ये गोड पाणी |

पावसाचं महत्व सुद्धा,

कळेना झालय मोराला,

तसाच बाप कळत नाही,

जिवंत पणी पोराला |